من تمنا کردم

      و مراغصه این هرگز کشت 

                                                          <<حمید مصدق>>              

جوانی که فراموش کند شاخه گلی به محبوبش بدهد

سرانجام وی را از دست می دهد           <<  Paulo Coelho  >>

بدان که بزرگی و بزرگی تو از خداست...

                                                    << Ella Wheeler wilcox >>

باورم کن....

       باورم کن....

            که بدون تو می میرم

بی تو تنهام..........خیلی تنهام

خوب میدونی که تو غصه هام اسیرم

          از یادم هرگز نرفتی اما از یاد تو رفتم

                         بی تو تنها تو خیابون زیر بارونا می رفتم

دلمو شکستی اما نذاشتم تو غم بمیری

تو کویر خشک قلبم هنوزم عزیزترینی

وقتی فهمیدی عزیزی منو تنها جا گذاشتی 

                                 دوباره گریم می گیره انگار تو آغوش منی

                 روم نمی شه نگات کنم وقتی که اشک تو چشامه

                 با اینکه نیستی پیش من انگار دستات تو دستامه

                 بارون می باره و تورو دوباره پیشم می بینم 

                                   اشک تو چشام حلقه می شه دوباره تنها میشینم

                 قول بده وقتی تنها میشم بازم بیای کنار من

                 شبای جمعه که می یاد بیای سر مزار من

                                  بیا سر مزار من

                 دوباره باز یاد تو شد زمزمه ی نبودنم

                 ببین که عاقبت چی شد قصه ی با تو بودنم

                  اگه سر مزار من بشی اونی از نبودنم

                                   دستای نا مردم شهر چرا ازم ربودنم

                                    به زیر خاکم هنوز نرفتی از خیال من

                                   غصه نخور سیاه نپوش گریه نکن برای من

                  دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم

                                    دوباره لحظه ها سپرد منو به باد رفتنم

                                    بارون می باره و تورو دوباره پیشم می بینم

                                     اشک تو چشام حلقه می شه دوباره تنها می شینم 

                                    دیگه فقط آرزومه بارون بباره رو تنم

رو سنگ قبرم بنویس تنهاترین تنها منم

تنهاترین منم

شعری زیبا از مریم حیدرزاده

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی
           آره باز منم همون دیوونه ی همیشگی
                           فدای مهربونیات چه می کنی با سرنوشت

                                   دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت

حال من رو اگه بخوای رنگ گلای قالیه
       جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه
                       ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه
                           از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه
                                                دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون
                                                         فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون
                                                                 فدای تو! نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم

حقیقت رو واست بگم به آخر خط رسیدم
           رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی
                        قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی
                                  نمی دونی چه قدر دلم تنگه برای دیدنت
                                                    برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت
                                                    به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته
                                                                               یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته

                          من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره

بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره
            روزات بلنده یا کوتاه دوست شدی اونجا با کسی
                               بیشتر از این من و نذار تو غصه و دلواپسی
                                        یه وقت من و گم نکنی تو دود اون شهر غریب
                                                        یه سرزمین غربته با صد نیرنگ و فریب
                                                                  فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه